Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy powierzam Ci moich rodziców. Dziękujemy za ich trud, opiekę, poświęcenie i wszystko, czego mnie nauczyli oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy różnice zdań lub dawne zranienia utrudniają wdzięczność, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas szanować rodziców, rozmawiać uczciwie i pomagać im w potrzebie. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci rodziców samotnych, chorych, przemęczonych i martwiących się o dzieci. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.