Jezu Chryste, powierzam Ci swoją słabość, gdy powierzam Ci moich rodziców. Wiesz, jak łatwo tracę siły, gdy różnice zdań lub dawne zranienia utrudniają wdzięczność. Nie proszę o życie bez trudności, lecz o serce zdolne przejść przez nie bez rezygnacji z dobra. Daj mi siłę, by szanować rodziców, rozmawiać uczciwie i pomagać im w potrzebie. Naucz mnie odpoczywać, przyjmować pomoc i wracać do zadania po niepowodzeniu. Zachowaj mnie od krzywdzenia innych własnym zmęczeniem. Umocnij także rodziców samotnych, chorych, przemęczonych i martwiących się o dzieci. Bądź blisko nas w każdym kroku i spraw, aby rozpoczęte dobro wydało dojrzały owoc. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.