Boże, gdy powierzam Ci moich rodziców, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za ich trud, opiekę, poświęcenie i wszystko, czego mnie nauczyli, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy różnice zdań lub dawne zranienia utrudniają wdzięczność, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi szanować rodziców, rozmawiać uczciwie i pomagać im w potrzebie. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także rodziców samotnych, chorych, przemęczonych i martwiących się o dzieci. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.