Panie, gdy myślę o najbliższych, dziękuję Ci za więzi, wspólne wspomnienia i codzienną obecność. Dziękuję także za ludzi, którzy pomagają mi widzieć więcej, niż potrafię zobaczyć sam. Wiem, że gdy zmęczenie, urazy i brak rozmowy osłabiają jedność domu, łatwo zapominam o otrzymanym dobru. Zachowaj we mnie wdzięczność, która nie kończy się na słowach. Pomóż mi okazywać cierpliwość, mówić prawdę z miłością i troszczyć się o słabszych. Naucz mnie dzielić się czasem, uwagą i tym, co posiadam. Powierzam Ci rodziny podzielone, ubogie, zagrożone przemocą albo rozpadem; niech także oni spotkają życzliwość i potrzebne wsparcie. Przyjmij moje dziękczynienie i prowadź mnie drogą odpowiedzialnej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.