Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy myślę o najbliższych. Dziękujemy za więzi, wspólne wspomnienia i codzienną obecność oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy zmęczenie, urazy i brak rozmowy osłabiają jedność domu, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas okazywać cierpliwość, mówić prawdę z miłością i troszczyć się o słabszych. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci rodziny podzielone, ubogie, zagrożone przemocą albo rozpadem. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.