Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy myślę o najbliższych. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy zmęczenie, urazy i brak rozmowy osłabiają jedność domu, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie okazywać cierpliwość, mówić prawdę z miłością i troszczyć się o słabszych. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o rodzinach podzielonych, ubogich, zagrożonych przemocą albo rozpadem. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.