Boże, gdy myślę o najbliższych, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za więzi, wspólne wspomnienia i codzienną obecność, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy zmęczenie, urazy i brak rozmowy osłabiają jedność domu, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi okazywać cierpliwość, mówić prawdę z miłością i troszczyć się o słabszych. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także rodziny podzielone, ubogie, zagrożone przemocą albo rozpadem. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.