Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy patrzę na świat powierzony ludzkiej trosce. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy chciwość oraz marnotrawstwo niszczą wspólny dom, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie korzystać odpowiedzialnie z zasobów, ograniczać odpady i chronić życie. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o ludziach dotkniętych suszą, powodzią, skażeniem oraz utratą miejsca zamieszkania. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.