Boże, gdy patrzę na świat powierzony ludzkiej trosce, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za ziemię, wodę, powietrze, zwierzęta i piękno przyrody, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy chciwość oraz marnotrawstwo niszczą wspólny dom, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi korzystać odpowiedzialnie z zasobów, ograniczać odpady i chronić życie. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także ludzi dotkniętych suszą, powodzią, skażeniem oraz utratą miejsca zamieszkania. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.