Panie, gdy pamiętam o ludziach pozbawionych podstawowych środków, dziękuję Ci za chleb, dach nad głową i wszystko, czym mogę się dzielić. Dziękuję także za ludzi, którzy pomagają mi widzieć więcej, niż potrafię zobaczyć sam. Wiem, że gdy obojętność pozwala przyzwyczaić się do cudzej biedy, łatwo zapominam o otrzymanym dobru. Zachowaj we mnie wdzięczność, która nie kończy się na słowach. Pomóż mi widzieć konkretnego człowieka, wspierać skutecznie i działać na rzecz sprawiedliwości. Naucz mnie dzielić się czasem, uwagą i tym, co posiadam. Powierzam Ci głodnych, bezdomnych, zadłużonych i rodzin żyjących poniżej godnych warunków; niech także oni spotkają życzliwość i potrzebne wsparcie. Przyjmij moje dziękczynienie i prowadź mnie drogą odpowiedzialnej miłości. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.