Boże, gromadzimy się przed Tobą, gdy pamiętam o ludziach pozbawionych podstawowych środków. Dziękujemy za chleb, dach nad głową i wszystko, czym mogę się dzielić oraz za każdego człowieka, z którym możemy dzielić odpowiedzialność i nadzieję. Wyznajemy, że gdy obojętność pozwala przyzwyczaić się do cudzej biedy, łatwo zamykamy się w sobie i przestajemy słuchać. Naucz nas widzieć konkretnego człowieka, wspierać skutecznie i działać na rzecz sprawiedliwości. Daj nam jedność, która nie ukrywa różnic, lecz pozwala szukać prawdy bez pogardy. Powierzamy Ci głodnych, bezdomnych, zadłużonych i rodzin żyjących poniżej godnych warunków. Uczyń z nas wspólnotę bezpieczną dla słabych, uczciwą wobec błędów i gotową do konkretnej służby. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.