Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy pamiętam o ludziach pozbawionych podstawowych środków. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy obojętność pozwala przyzwyczaić się do cudzej biedy, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie widzieć konkretnego człowieka, wspierać skutecznie i działać na rzecz sprawiedliwości. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o głodnych, bezdomnych, zadłużonych i rodzinach żyjących poniżej godnych warunków. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.