Boże, gdy pamiętam o ludziach pozbawionych podstawowych środków, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za chleb, dach nad głową i wszystko, czym mogę się dzielić, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy obojętność pozwala przyzwyczaić się do cudzej biedy, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi widzieć konkretnego człowieka, wspierać skutecznie i działać na rzecz sprawiedliwości. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także głodnych, bezdomnych, zadłużonych i rodzin żyjących poniżej godnych warunków. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.