Panie, zatrzymuję się przed Tobą, gdy wspominam tych, którzy zakończyli ziemskie życie. W świetle Twojej prawdy patrzę na moje myśli, słowa, decyzje i zaniedbania. Przyznaję, że gdy smutek miesza się z pytaniami o sens śmierci, wybieram czasem wygodę, lęk albo egoizm. Pokaż mi dobro, za które powinienem podziękować, i zło, które powinienem naprawić. Naucz mnie powierzyć zmarłych Twojemu miłosierdziu i żyć tak, by nie zmarnować własnego czasu. Daj mi odwagę przeprosić, oddać to, co zabrałem, i zmienić konkretny nawyk. Pamiętaj o zmarłych zapomnianych oraz ofiarach wojen, katastrof i przemocy. Niech moja poprawa przyniesie im rzeczywiste dobro, a nie tylko uspokoi moje sumienie. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.