Boże, gdy wspominam tych, którzy zakończyli ziemskie życie, oddaję Ci to, czego nie potrafię przewidzieć ani kontrolować. Dziękuję za ich obecność, miłość i ślady dobra pozostawione w świecie, a zarazem powierzam Ci wszystkie obawy. Gdy smutek miesza się z pytaniami o sens śmierci, przypomnij mi, że zaufanie nie oznacza bierności. Pomóż mi powierzyć zmarłych Twojemu miłosierdziu i żyć tak, by nie zmarnować własnego czasu. Pomóż mi uczciwie wykonać to, co do mnie należy, i przyjąć to, czego nie mogę zmienić. Powierzam Ci także zmarłych zapomnianych, ofiary wojen, katastrof i przemocy. Prowadź nas przez dobre decyzje, wzajemną pomoc i wsparcie kompetentnych osób. Niech Twoja wola uwalnia nas od chaosu i prowadzi ku pełni dobra. Amen.
Informacja o tekście: Tekst przygotowany dla biblioteki Rozmów Wiernych; nie jest oficjalnym tekstem liturgicznym.